Właśnie tak myślę o czasie.
Znów mi go zabrakło, co wydaje się dziwne, bo przecież ostatnio odpoczywałam.
Słońce, resztki jesieni, Kraków, empik i kilka książek, coffieheaven z
zieloną herbatą, wanilią i innymi różnościami, Zakopane, długie
spacery, kolorowe liście, film w kinie, góralska muzyka, którą lubię
tylko w tamtym miejscu, szum rozmów w knajpkach, gwiazdy, bezchmurne
niebo, poranny widok na Giewont i… mnóstwo myśli.
Chciałam od nich odpocząć, ale nie umiałam.
Myśli same się myślały szumiąc w mojej głowie i latając jak spadające liście.
Czemu tak trudno być "sędzią we własnej sprawie" i rozeznać kierunek decyzji? Chciałabym chodzić z mądrością w parze i patrzeć na rzeczywistość mniej subiektywnie – zwłaszcza wtedy, kiedy przeniknięta jest silnymi emocjami.
Odwiedzałam dziś moje
rodzinne miasto, a właściwie cmentarz. Myślałam o moich dziadkach,
którym zawdzięczam bardzo wiele. Stojąc gdzieś pomiędzy życiem a
śmiercią wsłuchiwałam się w błogosławieństwa i zastanawiałam się nad
balansowaniem – wręcz chodzieniem po omacku – po krawędzi pychy i
pokory, cichości i wrzasku, ubóstwa i pozornego bogactwa, wiecznej
miłości i jej odrzucaniem.
Jak się odnaleźć w świecie
paradoksów – gdzie z jednej strony szybki sukces, kasa, siła, znajomości
i układy organizują nam kolejne etrapy kariery, a z drugiej strony
niepowodzenia i cierpienie stawiają nas do pionu nadając życiu właściwą
perspektywę?
Jak radzić sobie w sytuacji gdy
całe życie służysz Bogu, a musisz uchodzić w góry niezrozumienia,
szyderstwa, niepowodzenia, złośliwości, pozorów i kłamstwa. Z drugiej
strony – cóż mi pozostanie, jeśli w życiu postawię na szybki sukces,
kasę, siłę, znajomości i układy, a wszystko runie nagle, gdy w życiu
przejdzie huragan?
To pytania, które łączy pewien graniczny punkt. Ten punkt prawie
każdego roku uświadamiają mi Błogosławieństwa odczytywane uroczyście w
kościołach czy na cmentarzach. Są dla mnie wciąż wyzwaniem rzucanym
prosto w serce i wyzwalaja myślenie o tym w "kim" lub "czym" pokładać
nadzieję. Jak myśleć o tym wszystkim, co otrzymujemy z dobrej ręki i
łaskawości Boga? Dziś cieszę się sukcesem – jutro mogę upaść niżej niż
można, dziś czerpię siłę z bogactwa na koncie – jutro mogę być
największym nędzarzem.
Wszystko z ręki Boga…
Cisi, ubodzy, sprawiedliwi, miłosierni, czystego serca, wprowadzający
pokój, smutni, cierpiący prześladowania tego świata wciąż mają mi wiele
do powiedzenia. Stanowią swoisty wykrzyknik w chaosie i szumie świata.
Uczą dystansu do tego co mam dziś i pokory w stosunku do tego co
chciałoby się mieć.
Mogę, ale nie muszę. Nic na siłę.
Pozwalam odejść nie zatrzymując dla siebie.
Przygarniam odepchniętą strachem miłość.
Rozumiem, kiedy trudno rozumieć.
Milczę, kiedy chciałoby się wypuszczać niedobre słowa.
Powierzam to, czemu umiem i nie umiem sprostać.
Godzę się z tym czego nigdy nie będę mieć.
Myślę, że trzeba mieć w sobie wiele pokory, aby taki punkt graniczny
przyjąć dla swojego życia. Żeby nie pozwolić zawładnąc sobą jakąkolwiek
presją czy obsesją. Całe życie uczymy się pokory. Przezywamy sinusoidę
życia raz wznosząc się raz upadając. Ale sinusoida ma też punkty styczne
z linia prostą, która stawia nas do pionu i uczy nabierać odpowiedniedo
dystansu zarówno do sukcesów i powodzenia jak i najtrudniejszych
upadków.
Cmentarz. Pogrzebane życie, które ma swoją perspektywę.
Śmierć. Strach przed jedynym nieuniknionym, które potrzebuje zrozumienia i akceptacji.
Wracałam do domu z myślą o tym, żeby w końcu usiąść spokojnie i zachować resztę wolnych chwil przed jutrem.
Chciałabym, żeby jutro była sobota i żeby wtulić się w jej objęcia. Mam właśnie takie małe marzenie w świąteczny wtorek.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz